Omdlenia u dzieci: kiedy jechać na SOR, a kiedy do pediatry

Decyzja, kiedy jechać na SOR, a kiedy do pediatry, to jedno z najtrudniejszych pytań, przed którymi stają rodzice, gdy dochodzi do omdlenia u dziecka. W tym tekście wyjaśniam, jak rozpoznać, kiedy omdlenie u dziecka wymaga natychmiastowej pomocy, a kiedy można spokojnie poczekać na wizytę u pediatry. Opisuję, jak odróżnić łagodne omdlenie od epizodu z objawami ryzyka — takimi jak ból w klatce piersiowej, duszność czy utrata przytomności podczas wysiłku. Pokazuję też, kiedy zgłoszenie się na SOR jest konieczne, a kiedy wystarczy obserwacja i kontrola u lekarza. Omawiam również, dlaczego utrata przytomności trwająca dłużej niż 20 sekund lub problemy z oddychaniem to zawsze powód do natychmiastowej reakcji. Nie opisuję tutaj zasad pierwszej pomocy ani badań po omdleniu — te informacje znajdziesz w osobnych artykułach. Całość opiera się na aktualnych zaleceniach pediatrycznych (2017–2024), które podkreślają znaczenie objawów wysokiego ryzyka.

Aktualne dane (2017–2024):
Wytyczne pediatryczne i przeglądy badań podkreślają znaczenie objawów wysokiego ryzyka, takich jak omdlenie w czasie wysiłku, ból w klatce piersiowej czy długotrwały brak reakcji, jako wskazań do natychmiastowej oceny w oddziale ratunkowym.[2]

Omdlenie u dziecka: kiedy natychmiast dzwonić po pogotowie i jechać na SOR?

W nagłej sytuacji rodzice najczęściej pytają: „kiedy z omdleniem dziecka jechać na SOR?”. Są jednak okoliczności, w których nie ma miejsca na obserwację w domu ani oczekiwanie na wizytę u pediatry — konieczna jest natychmiastowa pomoc w oddziale ratunkowym.

Bezwzględnym wskazaniem do wezwania pogotowia lub pilnego wyjazdu na SOR jest każda sytuacja, w której po omdleniu dziecko nie oddycha, nie odzyskuje przytomności lub pojawiają się drgawki. W takich przypadkach pytanie „omdlenie u dziecka z drgawkami – kiedy pogotowie?” ma tylko jedną odpowiedź: natychmiast.

Do pilnej oceny szpitalnej należą również epizody, które już w momencie wystąpienia odbiegają od obrazu typowego, łagodnego omdlenia, w szczególności:

• omdlenie podczas wysiłku fizycznego u dziecka (WF, trening, mecz),
• omdlenie w pozycji leżącej, bez związku ze wstawaniem lub długim staniem.

Takie sytuacje traktujemy jako potencjalnie obarczone poważniejszym ryzykiem, w tym ryzykiem przyczyny kardiogennej, i wymagające szybkiej diagnostyki w warunkach SOR, a nie odroczonej oceny ambulatoryjnej.

Jeżeli chcesz dowiedzieć się, jak wygląda pierwsza ocena omdlenia u dziecka w domu, gdy epizod przebiega łagodnie, znajdziesz to w artykule: „Omdlenia u dzieci: kompletny przewodnik dla rodziców”.

Omdlenie u dziecka z bólem w klatce piersiowej

Jeżeli omdleniu towarzyszy ból w klatce piersiowej, duszność, sinica ust lub paznokci, decyzja jest jednoznaczna — dzwoń po pogotowie, nie czekaj na konsultację u pediatry. Dotyczy to także sytuacji, gdy epizod wystąpił po urazie (uderzenie w głowę, upadek z wysokości) lub u dziecka z rozpoznaną chorobą serca.

W praktyce klinicznej szczególnie niepokojące są sytuacje, w których po omdleniu dziecko nie odzyskuje pełnego kontaktu w ciągu kilkudziesięciu sekund, oddycha płytko lub sprawia wrażenie ciężko chorego. To są scenariusze typu SOR natychmiast, a nie „zobaczymy, czy przejdzie”.

Objawy wysokiego ryzyka przy omdleniu – lista alarmowa

Objawy wysokiego ryzyka to takie, które — według wytycznych i badań — zwiększają prawdopodobieństwo poważnej przyczyny omdlenia i zmieniają tryb postępowania na pilny. Należą do nich:

• omdlenie w czasie wysiłku fizycznego, zwłaszcza z bólem w klatce piersiowej lub kołataniem serca,
• omdlenie w pozycji leżącej, bez zmiany pozycji ciała,
• długotrwały brak kontaktu po omdleniu — dziecko przez dłużej niż kilkadziesiąt sekund jest splątane lub nie wie, gdzie jest,
• omdlenie z drgawkami, sinicą lub zaburzeniami oddychania,
• nieprawidłowe EKG lub obciążający wywiad rodzinny, w tym przypadki nagłych zgonów sercowych u młodych osób.

Wystąpienie choć jednego z tych objawów oznacza, że epizod należy traktować jako wysokiego ryzyka i niezwłocznie zgłosić się na SOR lub wezwać pogotowie.

Aktualne wytyczne pediatryczne i przeglądy badań podkreślają, że omdlenie u dziecka z objawami wysokiego ryzyka — takimi jak omdlenie w czasie wysiłku, ból w klatce piersiowej, drgawki lub przedłużony brak kontaktu — wymaga natychmiastowej oceny w oddziale ratunkowym, a nie odroczonej diagnostyki ambulatoryjnej.[1][2]

Omdlenie, które wygląda łagodnie: kiedy wystarczy wizyta u pediatry?

Po omdleniu, które od początku wygląda łagodnie, kluczowe jest spokojne rozstrzygnięcie, czy dziecko wymaga pilnej pomocy w SOR, czy wystarczy konsultacja u pediatry. Ta część dotyczy sytuacji, w których przebieg omdlenia pozwala bezpiecznie zaplanować wizytę ambulatoryjną, bez konieczności natychmiastowego zgłaszania się do oddziału ratunkowego.[3][2]

Za łagodny epizod uznajemy najczęściej jednorazowe, krótkotrwałe omdlenie u dotychczas zdrowego dziecka, które wystąpiło w pozycji stojącej — na przykład podczas apelu szkolnego, w kościele, w dusznym autobusie lub w kolejce w sklepie. Często jeszcze przed utratą przytomności dziecko sygnalizuje, że „coś jest nie tak”: pojawiają się mroczki przed oczami, uczucie gorąca, osłabienie nóg lub nudności. Po omdleniu dziecko szybko odzyskuje świadomość, odpowiada logicznie na pytania i w ciągu kilku minut wygląda coraz lepiej.[3]

Jeżeli omdlenie miało typowy, odruchowy przebieg, dziecko szybko doszło do siebie i czuje się dobrze, zwykle nie ma potrzeby pilnej wizyty na SOR. W takiej sytuacji można spokojnie umówić wizytę u lekarza POZ w ciągu kilku najbliższych dni i w tym czasie obserwować dziecko w domu. Podczas tej wizyty bardzo ważny jest dokładny opis tego, co wydarzyło się przed omdleniem, w jego trakcie i po nim, ponieważ to właśnie na tej podstawie lekarz decyduje o dalszym postępowaniu diagnostycznym.[2][3]

W gabinecie często słyszę zdanie:
„Lekarz dyżurny powiedział, że nie musieliśmy jechać na SOR — skąd mam wiedzieć, kiedy reagować od razu, a kiedy poczekać do pediatry?”.
To zrozumiałe wątpliwości. Celem tej części jest pokazanie, w jakich sytuacjach bezpieczna jest spokojna ścieżka ambulatoryjna, a kiedy obraz omdlenia przestaje być łagodny i wymaga pilniejszej reakcji.[3]

Jeżeli po epizodzie dziecko funkcjonuje normalnie, a Twoje pytania dotyczą głównie tego, jak długo obserwować dziecko po omdleniu w domu i kiedy po omdleniu dziecka wystarczy pediatra, zwykle wystarcza zaplanowana konsultacja w POZ w ciągu kilku dni.[2][3] Dobrze przygotowana rozmowa z lekarzem pozwala często uniknąć zbędnych badań i jednocześnie nie przeoczyć sytuacji, które wymagają dalszej diagnostyki.

Szersze omówienie tego co powoduje omdlenia u dzieci przeczytają Państwo w artykule „Przyczyny omdleń u dzieci w wieku szkolnym.

Jak umówić wizytę u pediatry po omdleniu i co powiedzieć w rejestracji?

Kontakt z przychodnią po omdleniu dziecka bywa krótki, a jednocześnie decydujący dla dalszego postępowania. Kilka konkretnych informacji przekazanych już na etapie rejestracji pomaga właściwie ocenić pilność wizyty i zaplanować termin.[3]

Podczas umawiania wizyty warto krótko i rzeczowo powiedzieć: kiedy doszło do omdlenia, w jakiej sytuacji (na przykład długie stanie na apelu), jak długo dziecko było nieprzytomne (kilka–kilkanaście sekund) oraz jak wyglądał powrót świadomości (czy szybko odzyskało kontakt, odpowiadało logicznie, oddychało spokojnie). Dobrze też wspomnieć, czy przed epizodem wystąpiły typowe objawy przepowiadające, takie jak mroczki przed oczami, zawroty głowy lub nudności.

Przykładowe zgłoszenie:
„Córka, 12 lat, wczoraj zemdlała na apelu, długo stała, zrobiło jej się gorąco, miała mroczki przed oczami, była nieprzytomna kilka sekund i od razu doszła do siebie. Oddychała normalnie, dziś czuje się dobrze”.[3]

Taki opis pozwala odróżnić łagodny epizod od sytuacji wysokiego ryzyka i zwykle kieruje sprawę do wizyty u pediatry, a nie na SOR.

Jak w praktyce podjąć decyzję: SOR, pilny pediatra czy obserwacja w domu?

Po omdleniu dziecka trudno w jednej chwili ocenić, czy sytuacja wymaga natychmiastowej pomocy w SOR, pilnej konsultacji u pediatry czy jedynie spokojnej obserwacji w domu. Jeśli znasz już objawy, które jednoznacznie kierują na SOR, oraz cechy łagodnego omdlenia, kolejny krok polega na uporządkowaniu decyzji w praktyce, bez analizowania każdego szczegółu osobno.[1][2]

W codziennych sytuacjach pomocne jest myślenie w trzech prostych krokach:
czy coś od razu niepokoi, jak długo trwał epizod oraz jak dziecko wygląda po omdleniu.
Taka rama decyzyjna pozwala uniknąć zarówno niepotrzebnych wyjazdów na izbę przyjęć, jak i zbyt późnej reakcji w sytuacjach rzeczywiście wymagających pilnej oceny.[1][2]

Poniższa tabela pokazuje, jak te zasady przekładają się na najczęstsze scenariusze zgłaszane przez rodziców.

Tabela: „SOR, pediatra czy obserwacja?” – przykładowe scenariusze

Tabela 1. Przykładowe scenariusze omdlenia u dziecka a zalecany tryb pomocy.[1]

Tabela nie zastępuje oceny lekarskiej, ale pomaga uporządkować decyzję SOR vs pediatra w typowych, powtarzających się sytuacjach.[1]

Jeżeli epizod przypominał napad drgawkowy lub przebiegał w nietypowy sposób, pomocny będzie artykuł „Omdlenia u dzieci: różnicowanie z napadem drgawkowym i psychogennym omdleniem”.

Przypadek z mojego gabinetu: SOR niepotrzebny, ale strach ogromny

Prawdziwe historie najlepiej pokazują, jak trudna bywa decyzja „SOR czy pediatra” w momencie, gdy dziecko nagle traci przytomność. W tym przypadku opisuję sytuację, w której omdlenie wyglądało groźnie, doprowadziło do wezwania karetki, a ostatecznie okazało się łagodnym omdleniem odruchowym.[3][2]

Chłopiec w wieku 10 lat zemdlał podczas długiego stania w dusznej sali gimnastycznej, w trakcie apelu szkolnego. Tuż przed utratą przytomności zgłaszał mroczki przed oczami, uczucie gorąca i osłabienie nóg. Był nieprzytomny kilkanaście sekund, po czym szybko odzyskał świadomość, odpowiadał logicznie na pytania i oddychał spokojnie. Zaniepokojeni nauczyciele wezwali karetkę, która przewiozła dziecko na SOR.

W szpitalu wykonano badania, w tym tomografię głowy oraz badania laboratoryjne. Wszystkie wyniki były prawidłowe, EKG nie wykazało nieprawidłowości, a opis przebiegu zdarzenia jednoznacznie pasował do omdlenia odruchowego związanego z długim staniem w tłumie.[3] Po kilku godzinach obserwacji chłopiec wrócił do domu. Rodzice usłyszeli wtedy zdanie, które często pojawia się w takich sytuacjach:
„następnym razem nie zawsze trzeba od razu jechać na SOR”.

Podczas wizyty kontrolnej w gabinecie spokojnie omawiamy, w jakich okolicznościach scenariusz „dziecko zemdlało na apelu — co dalej” rzeczywiście oznacza pilny SOR (na przykład przy urazie głowy, długim braku kontaktu lub objawach neurologicznych), a kiedy można bezpiecznie zaplanować wizytę u pediatry w najbliższych dniach.[2][3] Taka rozmowa sprawia, że ewentualny kolejny epizod — jeśli w ogóle się pojawi — nie jest już dla rodziny całkowitym zaskoczeniem.

Czego nauczyliśmy się z tej sytuacji o decyzji SOR vs pediatra?

Z tego przypadku płynie kilka praktycznych wniosków.[3] Po pierwsze, sam fakt omdlenia w szkole nie oznacza automatycznie konieczności hospitalizacji. Po drugie, ogromne znaczenie mają szczegóły: długie stanie, duszna sala, typowe objawy przepowiadające, krótki czas nieprzytomności i szybki, pełny powrót świadomości. Po trzecie, brak bólu w klatce piersiowej, duszności i drgawek oraz prawidłowe EKG wyraźnie obniżają ryzyko poważnej przyczyny omdlenia.

Rodzice często zauważają, że w scenariuszach podobnych do tego można częściej wybierać ścieżkę „pilny pediatra + dobra obserwacja w domu”, zamiast automatycznego wyjazdu na SOR po każdym krótkim omdleniu. Ustalony wspólnie plan postępowania zmniejsza lęk i daje poczucie, że decyzja o wezwaniu pomocy będzie podejmowana świadomie, a nie wyłącznie pod wpływem strachu.

Jak przygotować się do wizyty po omdleniu, żeby nie wracać niepotrzebnie na SOR?

Dobra wizyta po omdleniu dziecka zaczyna się jeszcze w domu. Im lepiej uporządkujesz informacje o samym epizodzie, tym łatwiej lekarz odpowie na pytanie „omdlenie dziecka — do jakiego lekarza i jakie badania potem”, bez powtarzania zbędnych procedur i kolejnych pilnych wizyt.[2][3]

Przed wizytą warto spokojnie zapisać datę, godzinę i miejsce omdlenia oraz to, co działo się tuż przed nim — czy dziecko długo stało, biegło na WF, było w dusznym pomieszczeniu lub przeżywało silny stres. Pomocne jest też odtworzenie objawów przepowiadających, takich jak mroczki przed oczami, zawroty głowy, nudności czy uczucie gorąca. Ważne jest, aby określić, jak długo dziecko było nieprzytomne oraz jak dokładnie wracało do siebie. Taka krótka notatka odpowiada na większość pytań, które lekarz zadaje na początku wizyty.[3]

Dobrze przygotować również listę przyjmowanych leków i suplementów, informacje o chorobach przewlekłych dziecka oraz dane dotyczące nagłych zgonów sercowych u młodych osób w rodzinie.[2] Te informacje pomagają lekarzowi ocenić, czy wystarczy obserwacja i ewentualne badania w poradni, czy potrzebna jest szybsza konsultacja kardiologiczna. Gdy po omdleniu pojawiają się pytania typu „kiedy potrzebny Holter” albo „jakie badania wykonać po omdleniu u dziecka”, dobrze zebrany wywiad pozwala zaplanować dalsze kroki w sposób przemyślany, a nie „na wszelki wypadek”.

Jeżeli pediatra zaleci dalszą diagnostykę kardiologiczną, warto przygotować się także do tego etapu. Szczegółowo omawiam to w artykule „Omdlenia u dzieci: jak przygotować się do wizyty u kardiologa i badania Holter”.

Jakie dokumenty i notatki zabrać na pierwszą wizytę po omdleniu?

Na pierwszą wizytę po omdleniu warto zabrać wszystko, co pomoże odtworzyć przebieg zdarzenia i dotychczasową historię zdrowotną dziecka.[2] Jeśli dziecko było badane na SOR, podstawą jest wypis z izby przyjęć oraz wyniki wykonanych badań, takich jak EKG, badania krwi czy opisy badań obrazowych.

Przydatna jest także lista wszystkich aktualnie przyjmowanych leków i suplementów z dawkami oraz informacje o rozpoznanych chorobach przewlekłych, na przykład astmie czy wrodzonej wadzie serca. Dużą wartość mają własne notatki z domu: zapis miejsca i czasu omdlenia, objawów przed epizodem oraz tego, jak długo trwała utrata przytomności. Jeżeli ktoś nagrał fragment zdarzenia lub okres tuż po nim, takie nagranie z telefonu również może być pomocne w ocenie klinicznej.

Kompletny zestaw informacji sprawia, że już podczas jednej wizyty często można odpowiedzieć na pytanie, czy potrzebna jest konsultacja kardiologiczna, badanie Holtera lub inne testy, zamiast kierować rodzinę na kolejne, mało ukierunkowane kontrole.

FAQ – kiedy z omdleniem jechać na SOR, a kiedy do pediatry?

Poniżej odpowiadam na najczęstsze pytania, które rodzice zadają po omdleniu dziecka: „czy po każdym omdleniu wzywać karetkę”, „jak długo czekać na poprawę”, „co zrobić z omdleniem w nocy”, „kiedy narastająca częstość epizodów zmienia decyzję SOR vs pediatra”. Odpowiedzi opierają się na wytycznych i przeglądach pediatrycznych, ale są napisane prostym językiem, bez żargonu.[1]

Czy po każdym omdleniu dziecka powinnam od razu wzywać karetkę, jeśli już oddycha i reaguje?

Nie, po każdym omdleniu nie trzeba automatycznie wzywać karetki.[1] Jeżeli dziecko po krótkiej utracie przytomności oddycha spokojnie, odpowiada logicznie, wie gdzie jest i szybko wraca do swojego zwykłego zachowania, można rozważyć obserwację w domu i wizytę u pediatry w ciągu kilku dni. Karetka jest konieczna wtedy, gdy są objawy wysokiego ryzyka: oddech jest bardzo płytki lub go brak, dziecko długo nie reaguje, pojawiają się nasilone drgawki, ból w klatce piersiowej, silna duszność lub omdlenie wystąpiło podczas wysiłku. Jeśli masz wątpliwości i sytuacja budzi duży niepokój, lepiej jest zadzwonić po pomoc niż czekać.

Jak odróżnić sytuację, w której wystarczy wizyta u pediatry, od tej, która wymaga natychmiastowego SOR?

Najprościej oprzeć się na trzech pytaniach.[1] Po pierwsze: czy wystąpiły objawy alarmowe, takie jak omdlenie w czasie wysiłku, w pozycji leżącej, z silnym bólem w klatce piersiowej, trudnościami z oddychaniem, sinicą lub długim brakiem kontaktu. Po drugie: jak długo dziecko było nieprzytomne – czy mówimy o kilku sekundach, czy raczej o dłuższym okresie bez reakcji. Po trzecie: jak wygląda dziecko po epizodzie – czy wraca do pełnego kontaktu i stopniowo czuje się lepiej, czy nadal wygląda bardzo źle. Jeśli choć na pierwsze z tych pytań odpowiadasz „tak”, decyzja zwykle powinna iść w stronę SOR, a nie spokojnego oczekiwania na pediatrę.

Co zrobić, jeśli dziecko zemdlało w nocy w domu, ale szybko się obudziło i wygląda dobrze rano?

Omdlenie w nocy zawsze wymaga większej uwagi, bo trudno dokładnie zobaczyć początek epizodu.[1] Jeśli dziecko zostało znalezione na podłodze, nie pamięta zdarzenia, ma ból głowy lub podejrzewasz uraz, lepiej skonsultować się pilnie z lekarzem lub jechać na SOR. Jeśli natomiast w nocy doszło raczej do krótkiego zasłabnięcia przy wstawaniu do łazienki, dziecko szybko wróciło do siebie, a rano czuje się dobrze, możesz skontaktować się z pediatrą jeszcze tego samego dnia i omówić dalsze kroki. W każdej sytuacji zwróć uwagę na ból w klatce piersiowej, duszność, uporczywe wymioty lub silną senność – te objawy powinny przyspieszyć decyzję o SOR.

Czy jednorazowe omdlenie w szkole bez innych objawów to już powód, żeby jechać na SOR?

Jednorazowe, krótkie omdlenie w szkole, w pozycji stojącej, z typowymi objawami przepowiadającymi (mroczki, uczucie gorąca, słabość), po którym dziecko szybko wraca do pełnego kontaktu, zwykle nie wymaga natychmiastowego SOR.[3] W takiej sytuacji potrzebna jest raczej wizyta u pediatry, opis przebiegu epizodu i ewentualne podstawowe badania, takie jak EKG. SOR jest bardziej uzasadniony, jeśli omdleniu towarzyszył upadek z urazem głowy, długi brak reakcji, drgawki, silny ból w klatce piersiowej, duszność lub jeśli dziecko ma znaną chorobę serca. W razie wątpliwości można telefonicznie skonsultować się z lekarzem dyżurnym lub pogotowiem.

Jak długo po omdleniu mogę obserwować dziecko w domu, zanim zdecyduję o wizycie u lekarza?

Czas obserwacji zależy od tego, jak dziecko czuje się po epizodzie.[2] W typowym, łagodnym omdleniu odruchowym:

• w pierwszych godzinach sprawdzaj, czy dziecko nie skarży się na ból w klatce piersiowej, silne bóle głowy lub duszność,
• przez 24–48 godzin zwracaj uwagę, czy nie pojawiają się kolejne epizody osłabienia, mroczki, uczucie „odpływania”,
• umów wizytę u pediatry w ciągu kilku dni, nawet jeśli wszystko wróciło do normy.

Jeśli w czasie obserwacji stan się pogarsza, epizody się powtarzają lub pojawiają się objawy alarmowe, trzeba skrócić ten czas i pilnie skontaktować się z lekarzem lub SOR.

Co oznacza, że omdlenia zaczynają się powtarzać częściej i kiedy to zmienia decyzję SOR vs pediatra?

Nawracające omdlenia, nawet jeśli każde z osobna wygląda łagodnie, zawsze wymagają dokładniejszej oceny.[3] Jeśli w ciągu kilku tygodni pojawia się więcej epizodów niż wcześniej, warto zadać sobie pytanie „nawracające omdlenia u dziecka do jakiego lekarza” – w takiej sytuacji sama obserwacja u pediatry może już nie wystarczyć. Zwykle trzeba przyspieszyć diagnostykę, w tym EKG i ewentualnie badania kardiologiczne.

Decyzja SOR vs pediatra nadal opiera się na objawach towarzyszących każdemu konkretnemu epizodowi: jeśli którykolwiek z nich przebiega z objawami wysokiego ryzyka, wybieramy SOR. Jeśli jednak omdlenia są częste, ale pojedyncze epizody wyglądają na odruchowe, ważniejsze staje się szybkie skierowanie do specjalisty w trybie planowym, a nie wielokrotne powtarzanie pilnych wizyt w izbie przyjęć.

Podsumowanie

Decyzja „SOR czy pediatra” po omdleniu dziecka nie musi opierać się wyłącznie na strachu. W praktyce najważniejsze są trzy elementy: obecność objawów wysokiego ryzyka, czas trwania nieprzytomności oraz to, jak dziecko wygląda po epizodzie.[1] Połączenie tych trzech obserwacji pozwala rodzicom podejmować bardziej świadome decyzje i unikać zarówno niepotrzebnych wyjazdów na izbę przyjęć, jak i opóźnionych reakcji w sytuacjach rzeczywiście groźnych.[2]

W typowych, krótkich omdleniach odruchowych u dzieci, z wyraźnymi objawami przepowiadającymi i szybkim powrotem świadomości, często wystarczy wizyta u pediatry w ciągu kilku dni i spokojna obserwacja w domu.[3] Z kolei omdlenie w czasie wysiłku, w pozycji leżącej, z bólem w klatce piersiowej, dusznością lub długim brakiem kontaktu zawsze wymaga natychmiastowego działania i oceny na SOR.[1]

Dobrze przygotowana rozmowa z lekarzem – oparta na zapisie przebiegu omdlenia, informacji o lekach, chorobach przewlekłych i ewentualnym wypisie z SOR – sprawia, że jedna konsultacja potrafi realnie zaplanować dalszą diagnostykę, zamiast rozpoczynać kolejną serię niepewności.[2][3] Dzięki temu rodzice przestają być tylko „świadkami” epizodu, a stają się ważnym źródłem danych, które pomagają lekarzowi zadbać o bezpieczeństwo dziecka.

Biliografia

[1] The Royal Children’s Hospital Melbourne. Clinical Practice Guidelines: Syncope. 2023. (data dostępu: 13.12.2025)

[2] Wang C, Liao Y, Tian H, et al. Guidelines for the diagnosis and treatment of neurally mediated syncope in children and adolescents (revised 2024). World J Pediatr. 2024;20(10):983–1002. doi:10.1007/s12519-024-00819-w. (data dostępu: 13.12.2025)

[3] Zavala R, Metais B, Tuckfield L, DelVecchio M, Aronoff S. Pediatric Syncope: A Systematic Review. Pediatr Emerg Care. 2020;36(9):442–445. doi:10.1097/PEC.0000000000002149. (data dostępu: 13.12.2025) (rch.org.au)

Nota o autorze

Michał Brożyna jest pediatrą i kardiologiem dziecięcym. Od wielu lat zajmuje się diagnostyką omdleń, zaburzeń rytmu i wad serca u dzieci w różnym wieku – od noworodków po nastolatków. Prowadzi gabinet pediatryczno-kardiologiczny w Olsztynie, gdzie łączy nowoczesną diagnostykę z spokojnym wyjaśnianiem rodzicom nawet bardzo trudnych tematów kardiologicznych. W swojej pracy szczególnie zwraca uwagę na to, aby rodzice rozumieli, kiedy wystarczy wizyta u pediatry, a kiedy potrzebna jest pilna pomoc w szpitalu.