SIADH u dzieci: objawy, rozpoznanie i leczenie

Gdy u dziecka pojawia się nagła senność, wymioty, gorszy kontakt albo wynik pokazujący niski sód, rodzice często próbują połączyć objawy z możliwym SIADH. Wyjaśniam, czym jest SIADH u dzieci, dlaczego prowadzi do rozcieńczenia sodu, jakie objawy mogą mu towarzyszyć i dlaczego pojedynczy wynik nie wystarcza do rozpoznania. Pokazuję ogólną drogę oceny: znaczenie stanu dziecka, wyników krwi i moczu, nawodnienia, infekcji, leków oraz sytuacji, w których podobny obraz może mieć inną przyczynę. Dalej prowadzę przez najważniejsze różnice między samym niskim sodem, podejrzeniem SIADH i leczeniem, które u dziecka zawsze zależy od objawów, przyczyny oraz kontroli bezpieczeństwa.

SIADH u dzieci: definicja i podstawowy mechanizm

SIADH to zespół nieadekwatnego wydzielania lub działania hormonu antydiuretycznego, w którym organizm zatrzymuje zbyt dużo wolnej wody w stosunku do ilości sodu. Skutkiem jest rozcieńczenie sodu w surowicy, czyli hiponatremia rozcieńczeniowa. Mechanizm obejmuje zaburzoną relację między wodą, sodem, nerkami i sygnałami hormonalnymi regulującymi wydalanie wody. [1] [2]

Podstawowe pojęcia potrzebne do zrozumienia dalszej części tekstu to hiponatremia, osmolalność surowicy, osmolalność moczu, euwolemia oraz przewodnienie. W SIADH problemem nie jest sama obecność hormonu antydiuretycznego, lecz jego nieadekwatne działanie w danym stanie klinicznym dziecka.

Najczęstsze przyczyny SIADH u dzieci: co może uruchomić mechanizm

SIADH u dziecka nie jest jedną chorobą, tylko mechanizmem, który może pojawić się w różnych sytuacjach klinicznych. Najczęściej chodzi o stan, w którym organizm wydziela lub wykorzystuje wazopresynę nieadekwatnie do rzeczywistej potrzeby zatrzymania wody. Dlatego przy podejrzeniu SIADH lekarz nie szuka tylko niskiego sodu, ale także przyczyny, która mogła uruchomić zaburzenie gospodarki wodno-sodowej. [2,5]

Tabela: najczęstsze sytuacje, w których może pojawić się SIADH u dziecka

Tabela pokazuje najczęstsze kierunki myślenia, a nie gotową listę rozpoznań. U dziecka z niskim sodem znaczenie ma połączenie przyczyny, objawów, wyniku sodu, oceny nawodnienia oraz badań krwi i moczu.[2,4,5].

Jeśli głównym tłem jest infekcja, szerzej omawiam to w artykule „Niski sód po infekcji u dziecka: kiedy myśleć o SIADH”.

Niski sód w wyniku: dlaczego jedna liczba nie wystarcza

Pojedyncze stężenie sodu pokazuje, czy u dziecka występuje hiponatremia, ale nie wyjaśnia jeszcze jej mechanizmu. Ten sam wynik może mieć inne znaczenie u dziecka z infekcją, wymiotami, zmianą nawodnienia, po lekach albo w przebiegu choroby wymagającej szerszej oceny. [3] [4]

Najczęstszy błąd polega na tym, że rodzic widzi jedną liczbę i próbuje od razu dopasować do niej rozpoznanie. W praktyce lekarz potrzebuje więcej danych: jak dziecko wygląda, czy pije i oddaje mocz, czy wymiotuje, czy gorączkuje, czy przyjmuje leki oraz czy wynik sodu pasuje do pozostałych badań. Sama liczba jest więc początkiem oceny, a nie jej zakończeniem.

Ważne jest także odróżnienie dwóch pytań. Pierwsze brzmi: czy sód jest rzeczywiście obniżony. Drugie brzmi: dlaczego jest obniżony. SIADH jest jedną z możliwych odpowiedzi na drugie pytanie, ale nie jedyną.

Szczegółowo badania omawiam w artykule „Badania krwi i moczu przy podejrzeniu SIADH u dziecka”.

Objawy SIADH: znaczenie zmiany stanu dziecka

Objawy hiponatremii zależą od tego, jak bardzo obniżył się sód i jak szybko narasta zaburzenie. U dziecka znaczenie mają zwłaszcza senność, wymioty, ból głowy, gorszy kontakt, splątanie, drgawki albo wyraźna zmiana zachowania w porównaniu z poprzednimi godzinami. [3] [4]

Nie każdy objaw oznacza od razu SIADH, ponieważ podobne dolegliwości mogą towarzyszyć infekcji, odwodnieniu, zmęczeniu lub innym chorobom. Istotne jest jednak to, czy dziecko funkcjonuje inaczej niż zwykle. Pomaga jedno pytanie kontrolne: czy dziecko funkcjonuje tak jak zwykle, czy widzą Państwo wyraźną zmianę stanu w porównaniu z ostatnimi godzinami.

Jeżeli dziecko ma niski sód i jednocześnie wyraźnie gorzej reaguje, jest trudniejsze do dobudzenia, wymiotuje lub zachowuje się inaczej niż wcześniej, taki obraz wymaga oceny całej sytuacji klinicznej. W tym artykule pozostajemy na poziomie ogólnym, ponieważ szczegółowy opis nagłej senności, wymiotów i pogorszenia kontaktu wymaga osobnego omówienia.

Nagłą zmianę stanu opisuję osobno w artykule „Nagła senność i wymioty przy niskim sodzie u dziecka”.

Rozpoznanie SIADH: ogólna rola badań krwi i moczu

Rozpoznanie SIADH nie opiera się na jednym wyniku, tylko na połączeniu objawów dziecka, stężenia sodu, oceny nawodnienia oraz wyników badań krwi i moczu. Lekarz ocenia, czy obniżone stężenie sodu pasuje do mechanizmu zatrzymywania wody, czy raczej do innej przyczyny hiponatremii. [2] [4]

Znaczenie mają między innymi osmolalność surowicy, osmolalność moczu i sód w moczu, ale w artykule filarowym nie rozstrzygamy ich szczegółowej interpretacji. Najważniejsza zasada jest taka, że wynik krwi pokazuje problem, a zestawienie kilku elementów pomaga zrozumieć jego mechanizm.

W praktyce różnicowanie dotyczy także odwodnienia i przewodnienia. Dziecko z niskim sodem może wyglądać różnie: może mieć cechy utraty płynów, może mieć prawidłową ocenę objętości płynów ustrojowych albo może mieć objawy sugerujące nadmiar płynu. Dlatego lekarz nie zatrzymuje się na samym słowie „SIADH”, tylko sprawdza, czy cały obraz dziecka rzeczywiście do niego pasuje.

Infekcja i niski sód: gdzie kończy się proste wyjaśnienie

Infekcja może współistnieć z obniżonym stężeniem sodu, ale sama obecność infekcji nie wystarcza do rozpoznania SIADH. Znaczenie ma przebieg choroby, nasilenie objawów i to, czy wynik sodu pasuje do stanu dziecka.[3]

U części dzieci niski sód pojawia się w czasie infekcji jako element szerszej reakcji organizmu na chorobę. U innych dzieci wynik wymaga dokładniejszego wyjaśnienia, zwłaszcza gdy dołączają się objawy neurologiczne, nietypowa senność albo pogorszenie kontaktu. W filarze wystarczy zaznaczyć tę granicę, bez rozwijania osobnego scenariusza infekcyjnego.

Niski sód po infekcji omawiam szerzej w artykule „Niski sód po infekcji u dziecka: kiedy myśleć o SIADH”.

Mocz dziecka: obserwacja domowa a wynik badania

Kolor i ilość moczu mogą być ważną informacją o stanie dziecka, ale nie pozwalają samodzielnie rozpoznać SIADH. To, co rodzic widzi, trzeba odróżnić od tego, co pokazuje badanie laboratoryjne moczu.

Ciemniejszy mocz, mniejsza ilość moczu albo zmiana częstości oddawania moczu mogą pomóc opisać przebieg choroby. Nie rozstrzygają jednak, czy u dziecka doszło do nieadekwatnego działania hormonu antydiuretycznego, ani czy niski sód wynika właśnie z SIADH. Do takiej oceny potrzebne jest zestawienie moczu z wynikiem sodu we krwi, osmolalnością oraz stanem dziecka.[2]

Różnicę między wyglądem moczu a wynikiem badania wyjaśniam w artykule „Mocz przy SIADH u dziecka: domowa obserwacja i badanie”.

Płyny w czasie choroby: dlaczego bilans wymaga ostrożności

Płyny przyjmowane i tracone przez dziecko mają znaczenie w ocenie zaburzeń wodno-sodowych, ale sam zapis bilansu nie jest leczeniem. W podejrzeniu SIADH ilość płynów wymaga szczególnej ostrożności, ponieważ problem dotyczy nie tylko samego picia, lecz także zatrzymywania wody i rozcieńczenia sodu.

Warto zapamiętać jedną zasadę: opis płynów może pomóc lekarzowi, ale nie powinien zastępować decyzji medycznej. W filarze nie wchodzimy w przykłady dla masy ciała dziecka, liczenie godzinowe ani szczegółowy zapis wymiotów, stolca i moczu.

Praktyczny opis prowadzenia bilansu płynów omawiam osobno w artykule „Bilans płynów podczas infekcji u dziecka z SIADH”.

Leki i niski sód: co warto zgłosić lekarzowi

Niektóre leki mogą mieć znaczenie przy obniżonym stężeniu sodu, ale sama informacja o leku nie wystarcza do rozpoznania SIADH.[5] Ważne jest to, aby lekarz wiedział, jakie preparaty dziecko przyjmuje, od kiedy, w jakiej dawce i czy w ostatnich dniach wprowadzono zmianę leczenia.

W tym artykule nie tworzymy listy leków ani instrukcji ich odstawiania. Taki temat wymaga osobnego omówienia, ponieważ samodzielna zmiana leczenia może zaburzyć terapię choroby podstawowej i utrudnić ocenę przyczyny niskiego sodu.

Znaczenie leków omawiam w artykule „Leki nasilające niski sód u dziecka: kiedy wspomnieć o SIADH”.

Niemowlę z podejrzeniem SIADH: dlaczego ocena bywa trudniejsza

U niemowlęcia objawy zaburzeń wodno-sodowych mogą być mniej jednoznaczne niż u starszego dziecka. Zamiast warazenego przez kilkulatka jasnego opisu bólu głowy, zawrotów głowy albo osłabienia, rodzice częściej widzą to co prezentuje w danej chwili niemowle :zmianę karmienia, większą senność, inną reakcję na głos, wymioty albo mniejszą aktywność.

W filarze wystarczy zaznaczyć, że wiek dziecka zmienia sposób oceny objawów. Szczegółowy opis obserwacji niemowlęcia powinien obejmować karmienie, mokre pieluchy, reakcję na otoczenie i przebieg ostatnich godzin, dlatego należy do osobnego tekstu.

Obserwację niemowlęcia rozwijam w artykule„SIADH u niemowlęcia podczas choroby: objawy i obserwacja”.

Czy dziecko zatrzymujące wodę w SIADH będzie miało obrzęki?

Klasyczne SIADH u dziecka zwykle nie przebiega z wyraźnymi obrzękami powiek, twarzy ani kończyn. To ważne, bo samo hasło „zatrzymywanie wody” może sugerować rodzicom, że dziecko powinno wyglądać na spuchnięte. W SIADH problem polega przede wszystkim na zatrzymywaniu wolnej wody i rozcieńczeniu sodu w surowicy, a typowy opis kliniczny dotyczy hiponatremii bez jawnych cech odwodnienia lub przewodnienia. [1,2,4]

Jeśli przy niskim sodzie pojawiają się spuchnięte powieki, obrzęki nóg, szybki przyrost masy ciała albo wrażenie, że dziecko jest wyraźnie „nalane”, lekarz powinien myśleć szerzej niż tylko o klasycznym SIADH. Taki obraz może wymagać oceny przewodnienia, nerek, krążenia, ilości oddawanego moczu, przyjmowanych płynów oraz innych przyczyn hiponatremii. Obrzęki nie wykluczają całkowicie SIADH, ale sprawiają, że samo rozpoznanie SIADH nie powinno być traktowane jako najprostsze wyjaśnienie całej sytuacji. [2,4]

Warto powiedzieć u lekarza , gdzie pojawił się obrzęk, od kiedy trwa, czy narasta, czy zmieniła się masa ciała, czy dziecko oddaje mniej moczu i czy pojawiła się duszność, większa męczliwość albo wyraźna zmiana zachowania. Taki opis pomaga odróżnić obraz bardziej zgodny z SIADH od sytuacji, w której niski sód jest częścią szerszego problemu który bardziej pasuje do obrzęków . [2,4]

Po poprawie stanu: kontrola przed zwykłą aktywnością

Poprawa samopoczucia po epizodzie hiponatremii jest ważna, ale nie zawsze oznacza natychmiastowy powrót do pełnej aktywności. Decyzja zależy od tego, jak przebiegała choroba, czy objawy ustąpiły, czy stan dziecka jest stabilny i czy lekarz zalecił dalszą kontrolę.

W tym artykule nie tworzymy planu powrotu do szkoły, przedszkola ani sportu. Wystarczy zaznaczyć, że po epizodzie związanym z niskim sodem warto ocenić nie tylko to, czy dziecko „czuje się lepiej”, ale także to, czy nie wracają senność, wymioty, ból głowy albo nietypowa zmiana zachowania.

Powrót do szkoły i aktywności opisuję w artykule„Powrót do szkoły po SIADH u dziecka: kontrola i aktywność”.

Leczenie SIADH: ogólne kierunki bez przenoszenia schematów dorosłych

Leczenie SIADH u dziecka zależy od przyczyny, objawów, stężenia sodu, tempa zmian i ogólnego stanu klinicznego. Nie istnieje jeden prosty schemat, który można bezpiecznie przenieść z opisu dla dorosłych na dziecko. [2][5]

W podejrzeniu SIADH lekarz ocenia, czy potrzebne jest leczenie przyczyny, kontrola sodu, modyfikacja podaży płynów albo leczenie w warunkach szpitalnych. Znaczenie ma również to, czy dziecko ma objawy neurologiczne, czy hiponatremia narasta szybko oraz czy istnieją choroby lub leki, które mogły wpłynąć na gospodarkę wodno-sodową.

Najważniejsze ograniczenie dla rodziców jest praktyczne: nie należy samodzielnie zwiększać soli, ograniczać płynów ani stosować schematów znalezionych w opisach dla dorosłych. U dziecka takie decyzje wymagają oceny klinicznej i kontroli wyników, ponieważ zarówno zbyt niski sód, jak i nieprawidłowe tempo jego korekcji mogą być niebezpieczne.

Leczenie szpitalne omawiam szczegółowo w artykule „Leczenie SIADH u dziecka w szpitalu: płyny, sód i leki”.

Czy SIADH u dziecka jest rozpoznaniem na całe życie?

SIADH u dziecka nie musi być rozpoznaniem na całe życie. U części dzieci może być przejściowym mechanizmem związanym z ostrą chorobą, infekcją, bólem, nudnościami, zabiegiem, leczeniem albo innym czasowym obciążeniem organizmu. W takiej sytuacji po ustąpieniu przyczyny, poprawie stanu dziecka i normalizacji gospodarki wodno-sodowej problem może nie wracać. [2,3,5]

Inny scenariusz dotyczy dziecka, u którego przyczyna nie ustępuje szybko albo nawraca. Wtedy SIADH nie jest jednorazowym epizodem, tylko częścią szerszej oceny medycznej. Lekarz sprawdza, czy zaburzenie ma związek z chorobą podstawową, leczeniem, układem nerwowym, płucami albo innym mechanizmem wpływającym na wydzielanie wazopresyny. [2,5]

Można to uprościć w ten sposób: SIADH jest nazwą mechanizmu, a nie zawsze stałą diagnozą „na całe życie”. Najważniejsze pytanie brzmi, dlaczego ten mechanizm pojawił się u konkretnego dziecka i czy po ustąpieniu przyczyny sód oraz stan dziecka pozostają stabilne.

Tabela: czy SIADH u dziecka może być jednorazowe czy nawracające

Tabela nie służy do samodzielnego rozpoznawania SIADH. Pokazuje tylko, że u dziecka możliwe są różne scenariusze: przejściowy incydent, zaburzenie związane z konkretną chorobą albo problem wymagający dalszej kontroli.

Najczęstsze nieporozumienia wokół SIADH u dzieci

Najczęstsze nieporozumienia dotyczą tego, że rodzice próbują rozpoznać SIADH na podstawie jednej informacji: samego niskiego sodu, samego gorszego samopoczucia albo samego opisu znalezionego w internecie. W rzeczywistości SIADH jest rozpoznaniem mechanizmu zaburzenia gospodarki wodno-sodowej, a nie prostą nazwą dla każdego obniżonego sodu. [1] [2]

Niski sód nie oznacza automatycznie jednego rozpoznania

Hiponatremia oznacza obniżone stężenie sodu w surowicy, ale nie mówi jeszcze, dlaczego do tego doszło. Ten sam wynik może mieć inne znaczenie u dziecka z infekcją, po wymiotach, przy zmianie ilości płynów, przy chorobie nerek, przy przewodnieniu albo przy podejrzeniu SIADH. [2]

Dlatego bezpieczniej jest traktować niski sód jako sygnał do oceny całego obrazu dziecka, a nie jako gotowe rozpoznanie. Lekarz łączy wynik z badaniem dziecka, wywiadem, oceną nawodnienia oraz innymi wynikami. Dopiero z takiego zestawienia wynika, czy bardziej pasuje SIADH, odwodnienie, przewodnienie, infekcja, lek albo inny mechanizm.

Opisy leczenia dorosłych nie są instrukcją dla dziecka

Materiały opisujące SIADH u dorosłych często koncentrują się na ograniczeniu płynów, lekach specjalistycznych albo strategiach stosowanych w warunkach szpitalnych. U dziecka nie wolno przenosić takich schematów bez oceny wieku, objawów, stężenia sodu, przyczyny zaburzenia i aktualnego stanu klinicznego. [5]

To ważne zwłaszcza wtedy, gdy rodzic czyta, że „w SIADH trzeba pić mniej” albo „trzeba podać więcej soli”. Takie uproszczenie może być niebezpieczne. U dziecka zarówno zbyt niski sód, jak i niewłaściwa próba jego korygowania mogą pogorszyć sytuację. Leczenie wymaga kontroli, a nie domowego przenoszenia schematów z opisów dla dorosłych.

Tabela: co w podejrzeniu SIADH wyjaśnia pojedynczy element, a czego nie wyjaśnia samodzielnie

Podpis tabeli: Tabela pokazuje, że pojedynczy element oceny może być ważny, ale nie zastępuje połączenia wyniku sodu, objawów, nawodnienia i badań dodatkowych. [2]

Cytat rodzica z forum

„Czy niski sód u dziecka i gorszy kontakt mogą oznaczać SIADH, czy to tylko efekt infekcji?”To pytanie dobrze pokazuje główny problem rodzica: próbuje on połączyć wynik badania, objawy i przebieg choroby w jedną odpowiedź. W praktyce sam niski sód nie rozpoznaje SIADH, ale w połączeniu z gorszym kontaktem dziecka wymaga szerszej oceny klinicznej.

Przykładowa sytuacja kliniczna

Przykładowa sytuacja kliniczna może dotyczyć dziecka, u którego w czasie infekcji wykonano badanie krwi i stwierdzono niski sód. Rodzice pytają, czy taki wynik od razu oznacza SIADH, ponieważ dziecko jest bardziej senne niż zwykle i gorzej je. Na podstawie tej jednej informacji nie można postawić jednoznacznego rozpoznania. Aby potwierdzić takie rozpoznanie, lekarz łączy wynik sodu, stan dziecka, nawodnienie oraz ogólną ocenę badań krwi i moczu.

Podsumowanie

SIADH u dzieci oznacza zaburzenie, w którym dochodzi do nieadekwatnego zatrzymywania wody i rozcieńczenia sodu. Sam niski sód jest ważnym wynikiem, ale nie wystarcza do rozpoznania, ponieważ trzeba jeszcze zrozumieć mechanizm hiponatremii oraz stan kliniczny dziecka.

Najważniejsze jest połączenie kilku elementów: objawów, dynamiki pogorszenia, stężenia sodu, badań krwi i moczu, nawodnienia, przebiegu infekcji, przyjmowanych leków oraz wieku dziecka. Dopiero taki obraz pozwala lekarzowi ocenić, czy podejrzenie SIADH jest uzasadnione, czy bardziej prawdopodobna jest inna przyczyna niskiego sodu.

Ten artykuł jest filarem całego cyklu artykułow na temat SIADH u dzieci , dlatego celowo nie rozwija szczegółowych scenariuszy. Nagła senność, wyniki badań, mocz, bilans płynów, leki, niemowlęta, obrzęki, powrót do aktywności i leczenie szpitalne wymagają osobnych omówień, żeby nie mieszać różnych pytań rodziców w jednym tekście.

FAQ

Czy SIADH u dzieci zawsze jest groźne?

SIADH u dzieci nie zawsze wygląda tak samo, dlatego znaczenie ma nie sama nazwa rozpoznania, lecz stan dziecka, stężenie sodu i tempo narastania objawów. Łagodniejsze zaburzenia mogą dawać niewyraźne objawy, ale szybki spadek sodu może wiązać się z wyraźną sennością, wymiotami, splątaniem albo drgawkami. Ważny konkret jest taki: jedna liczba z wyniku nie wystarcza do oceny zagrożenia. Lekarz musi połączyć wynik sodu z objawami, nawodnieniem i przebiegiem choroby. [3]

Czy niski sód w wyniku oznacza SIADH?

Niski sód oznacza hiponatremię, ale nie oznacza automatycznie SIADH. Wynik sodu odpowiada na pytanie, czy stężenie sodu w surowicy jest obniżone, ale nie wyjaśnia jeszcze, dlaczego tak się stało. Przyczyną może być między innymi infekcja, utrata płynów, przewodnienie, leki albo mechanizm SIADH. Konkretna zasada jest prosta: wynik sodu jest początkiem diagnostyki, a nie gotowym rozpoznaniem. Do oceny potrzebne są objawy, badanie dziecka oraz odpowiednio dobrane badania krwi i moczu. [2]

Jakie objawy mogą pasować do SIADH u dziecka?

Objawy pasujące do hiponatremii i możliwego SIADH mogą być nieswoiste, zwłaszcza na początku. Rodzice mogą zauważyć senność, wymioty, ból głowy, gorszy kontakt, dezorientację, nietypowe zachowanie albo drgawki. Konkret ma znaczenie czasowe: ważne jest, czy zmiana pojawiła się nagle albo narastała w ostatnich godzinach. Nie chodzi tylko o to, czy dziecko „jest chore”, ale czy funkcjonuje wyraźnie inaczej niż wcześniej. Taki opis pomaga lekarzowi ocenić, czy wynik sodu ma znaczenie kliniczne. [4]

Dlaczego potrzebne są badania krwi i moczu?

Badania krwi i moczu są potrzebne, ponieważ sam wynik sodu nie pokazuje mechanizmu zaburzenia. Lekarz może potrzebować zestawienia sodu w surowicy z osmolalnością surowicy, osmolalnością moczu, sodem w moczu i oceną nawodnienia. Konkretna różnica jest taka: krew pokazuje, czy występuje hiponatremia, a mocz pomaga ocenić, jak nerki gospodarują wodą i sodem. Dopiero połączenie wyników z objawami dziecka pozwala myśleć o SIADH lub o innym mechanizmie niskiego sodu. [2]

Czy SIADH można pomylić z odwodnieniem?

SIADH można pomylić z innymi przyczynami hiponatremii, ponieważ sam niski sód nie mówi, ile płynu dziecko utraciło, zatrzymało albo jak ten płyn jest rozmieszczony w organizmie. Odwodnienie częściej kojarzy się z utratą płynów, a SIADH z zatrzymywaniem wody i rozcieńczeniem sodu, ale ocena dziecka nie zawsze jest oczywista. Konkretna zasada jest taka: lekarz ocenia nawodnienie, objawy, wyniki krwi i moczu oraz przebieg choroby. Bez tego nie należy przypisywać niskiego sodu jednej przyczynie. [2]

Na czym ogólnie polega leczenie SIADH u dzieci?

Leczenie SIADH u dzieci zależy od przyczyny, objawów, stężenia sodu, tempa narastania zaburzenia i ogólnego stanu dziecka. Nie polega na jednym stałym schemacie dla każdego pacjenta. U części dzieci najważniejsze jest leczenie choroby, która wywołała zaburzenie. U innych potrzebna jest kontrola płynów, sodu i objawów w warunkach medycznych. Konkret praktyczny jest ważny: rodzic nie powinien samodzielnie ograniczać płynów, zwiększać soli ani stosować leków opisanych dla dorosłych bez decyzji lekarza. [5]

Bibliografia

[1] Yasir M, Mechanic OJ. Syndrome of Inappropriate Antidiuretic Hormone Secretion. StatPearls. Treasure Island: StatPearls Publishing; 2023.

[2] Dąbek M, et al. Sodium and Water Homeostasis in Children: Pathogenesis, Diagnosis and Treatment. J Clin Med. 2026.

[3] Chrzanowska JA, et al. Transient severe hypotonic hyponatraemia in children: presentation of three cases. Pediatr Endocrinol Diabetes Metab. 2024.

[4] Sumi H, et al. Pathophysiology, symptoms, outcomes, and evaluation of hyponatremia. Kidney360. 2025.

[5] Warren AM, Grossmann M, Christ-Crain M, Russell N. Syndrome of Inappropriate Antidiuresis. Endocr Rev. 2023.

Nota o autorze

Lek. Michał Brożyna jest specjalistą pediatrii i kardiologii dziecięcej. Prowadzi Gabinet Pediatryczno-Kardiologiczny „Echo” w Olsztynie, gdzie zajmuje się diagnostyką i leczeniem dzieci oraz oceną objawów, które mogą wymagać szerszego spojrzenia pediatrycznego, kardiologicznego lub internistycznego. W codziennej pracy wykonuje między innymi echo serca, elektrokardiografię, całodobową rejestrację elektrokardiograficzną, całodobowy pomiar ciśnienia tętniczego oraz badania ultrasonograficzne u dzieci. W tekstach dla rodziców wyjaśnia zagadnienia medyczne prostym językiem, tak aby łatwiej było zrozumieć wynik badania, objawy dziecka i sens dalszej diagnostyki.